To, co początkowo było Wielką Salą za panowania króla João I i Philippy z Lancaster, Pokój Łabędzi zgromadził dwór królewski. Było to centrum koncertów muzycznych i bankietów przez cały XIX wiek, a swoją nazwę zawdzięcza misternym motywom łabędzi namalowanym na suficie tej ogromnej przestrzeni.

Kaplica Palatyńska miała kluczowe znaczenie dla pałacu i portugalskiej monarchii, a swoją legitymizację czerpała ze wsparcia religii. Zarówno religia, jak i monarchia miały symbiotyczny związek, a znaczenie tej pierwszej jest widoczne od skomplikowanej stolarki Mudejar na suficie kaplicy po dekoracje na murach.

Uosobieniem koncepcji monarchii króla Manuela I jest Pokój Herbowy. Umieszczony w sercu skrupulatnie zorganizowanego, ale połączonego społeczeństwa, król Manuel I umieścił swój herb na suficie tej komnaty. Jego zdolność do rządzenia była ściśle związana ze szlachtą, która z kolei zapewniała monarsze niezbędny status społeczny.

Pokoje Galerie były uważane za galerię pałacu. Łączyła ona komnaty króla João III z północno-zachodnim skrzydłem pałacu. Pokoje zawdzięczają swoją nazwę licznym galeonom namalowanym na ich murach. Sufit pokoju, pochodzący z XVII wieku, przedstawia mieszankę portugalskich, cesarskich osmańskich i holenderskich galeonów.

Złota Komnata była miejscem, w którym król João I i Philippa z Lancaster przyjmowali gości o najwyższej pozycji społecznej, wśród których była królowa Katarzyna Austriacka. Mówi się, że złocenia na całej powierzchni pokoju wywodzą jego nazwę, a istniał on w XV i XVI wieku.

W pałacu króla Manuela I, Sala Manuelińska, znana jako Sala Szlachecka, zajmowała czwarte miejsce wśród najbardziej przestronnych pokoi, plasując się za Salą Łabędzią, Salą Galeryjną i Pokojem Chińskim. Jednakże, aby zrobić miejsce na kwatery króla Luisa, sala została podzielona na trzy mniejsze pomieszczenia w drugiej połowie XIX wieku.